و معاد و آفرينش عالم و آدم و نبوت انبياء و معجزات آنها و غير ذلك توسط پيغمبران خبر داده همه مطابق با واقع و صدق و راست است . و دليل بر ثبوت صفت صدق براى خداوند اين ستكه اولا - اگر صادق نباشد هرآينه كاذب خواهد بود و اين باطل است براى اينكه كذب عقلا قبيح ، و فعل قبيح از خداوند صادر نشود چنانچه در مبحث عدل بيايد . و ثانيا - اگر كذب بر خداوند روا باشد اعتماد و وثوق از مواعيد او برداشته شود و اساس اديان متزلزل گردد . و صفات ثبوتيه چنانچه گذشت منحصر به اين هشت صفت نيست ، عظمت ، كبريائى ، احاطه ، قيوميت و امثال اينها از صفات ذات و خالقيت ، رازقيت ، رحمانيت ، رحيميت و امثال آنها از صفات فعل جزو صفات ثبوتيه است اگر چه از حيث مفهوم با صفاتى كه ذكر شد مغايرند ، لكن برگشتشان به همان صفات مذكوره است ( چنانچه در بيان صفت حيوة اشاره شد ) و دليل بر ثبوت آنها همان ادله ايست كه براى ثبوت آن صفات ذكر شد . مبحث سوم در صفات سلبيه جلاليه صفات سلبيه صفاتى است كه بايد از واجب الوجود سلب نمود و ملاك آن هر صفتى است كه موجب عيب و نقص و احتياج باشد ، بنابراين صفات سلبيه بسيار است ، لكن متكلمين هفت صفت ذكر كرده‌اند به جهت اينكه اين هفت صفت مورد اختلاف و گفتگو بين آنها بوده است و آنها عبارت از مركب بودن ، جسم بودن ، مرئى - بودن ، محل حوادث بودن ، شريك داشتن ، معانى داشتن و احتياج داشتن است كه در اين بيت بنظم آورده است : نه مركب بود و جسم نه مرئى نه محل * بىشريك است و معانى تو غنى دان خالق